Een aantal jaar geleden ben ik van Vézelay in Frankrijk naar Santiago de Compostela in Spanje gelopen. Een voettocht van 2000 km. Een voettocht die lifechanging was en een voettocht die mijn kijk op wat vrijheid eigenlijk is veranderde. Door de cadans van het lopen raakte ik steeds meer in contact met wie ik ten diepste ben. Dat contact geeft een diep gevoel van vrijheid.

Hoe kan dat eigenlijk, want ik liep toch een weg die al door anderen is uitgezet? De weg is volkomen duidelijk, er staan veel aanwijzingsbordjes die je vertellen hoe de route gaat. Hoe kon ik dan toch die vrijheid ervaren? Ik liep immers de weg die door een ander was uitgezet.

Wat ik gedurende die drie maanden dat die tocht duurde ontdekt heb, is dat het lopen van een uitgezette route mij niet beperkte. Ik ging zien dat de manier waarop ik een uitgezette route loop mijn manier is. Ik loop weliswaar de “weg van een ander”, maar niemand loopt de weg zoals ik of ziet hetzelfde als ik. Ik liep in alle vrijheid de weg van ‘een ander’.

Ik heb er in vrijheid voor gekozen deze weg te lopen. Ik moet ook altijd denken aan wat een leraar ooit tegen mij zei: “Je trekt je winterjas aan ook als je moeder het zegt.” Je trekt je winterjas immers aan omdat het koud is. Daar kies je voor, in alle vrijheid.

Regelmatig kom ik mensen tegen die het tegenovergestelde doen: volgen wat een ander zegt in plaats van wat ze zelf willen. Symbolisch gezien lopen ze strak de gemarkeerde route omdat de bordjes nu eenmaal die kant uitwijzen.
Komt je dat bekend voor? Het lijkt alsof doen wat een ander zegt aan de ene kant en doen wat jij zelf wilt aan de andere kant, tegengestelden zijn van elkaar. Niets is minder waar 😉

Wil je hier van meer weten? Wil je weten hoe je hier op een andere manier naar kunt kijken en mee om kunt gaan?

Het ervaren van vrijheid ook als je doet of niet doet wat een ander vraagt daar gaat het om. Wil jij ook in vrijheid jouw weg gaan?